نظریه خبر پردازی یادگیری فرایندهای یادگیری، به یاد سپاری و یاد آوری را مورد بررسی قرار می دهد.در این نظریه نظام یاد به سه مرحله اصلی حافظه حسی، حافظه کوتاه مدت و حافظه دراز مدت تقسيم شده است.

حافظه حسی

 ابتدا محرکهای محیطی به وسلیله گیرنده های حسی دریافت می شوند و وارد حافظه حسی می گردند. گنجایش حافظه حسی تقریبا نامحدود است اما مدت زمان ذخیره سازی اطلاعات در این حافظه بسیار کوتاه ( 1تا 3 ثانیه) است .در این حافظه اطلاعات دقیقا مطابق با محرکهای حسی ذخیره می شوند.

حافظه کوتاه مدت

 اطلاعاتی که در حافظه حسی مورد توجه قرار می گیرند، به الگوهای تصویری یا صوتی تبدیل  می شوند و به حافظه کوتاه مدت انتقال می یابند. در حافظه کوتاه مدت اطلاعات عمدتا به شکل صوتی یا شنیداری رمز گردانی می شوند، اما این حافظه از رمزهای دیگری چون رمزهای دیداری و معنایی نیز استفاده می کند. رمز شنیداری وابسته به صدا یا تلفظ محرک است؛ رمز دیداری مبتنی بر نوعی تصویر ذهنی از محرک است؛ و رمز معنایی متکی بر معنی محرک است. برای نمونه، وقتی که ما به شماره تلفنی نگاه می کنیم و تا لحظه گرفتن شماره آن را حفظ می کنيم یکی از کارهای زیر را انجام می دهیم: یا یک تصویر ذهنی از آن شماره به خاطر می سپاریم (رمز دیداری) یا صدای ارقام را حفظ می کنیم( رمز شنیداری) یا نوعی معنی به آن شماره می دهیم، مثلا آن را با یک شماره آشنا تداعی می کنیم (رمز معنایی).

اطلاعات وارد شده به حافظه کوتاه مدت برای حداکثر 30 ثانیه باقی می مانند و پس از آن فراموش می شوند. اگر بخواهیم اطلاعات موجود در این حافظه را برای مدت زمان بیشتری نگه داریم باید از راهبرد تکرار یا مرور ذهنی کمک بگیریم. تا زمانی که اطلاعات تکرار یا مرور می شوند در حافظه کوتاه مدت باقی می مانند.برای مطالبی که قصد يادگیری آنها را داریم، علاوه بر تکرار یا مرور ذهنی لازم است آنها را با مطالبی که قبلا آموخته و در حافظه دراز مدت ذخیره کرده ایم نیز تداعی نماییم. در این حالت مرور ذهنی به این سبب انجام می شود که بتوانیم ارتباط لازم را بین مطلب جدید و قدیم ایجاد نماییم.

 حافظه کوتاه مدت را می توان حافظه هوشیار آدمی دانست، زیرا ما از تمام محتوای آن آگاه هستیم و هر یک از اطلاعات موجود در این حافظه را می توانیم به سادگی به یاد آوریم و بر اساس آن پاسخ بدهیم.

 حافظه کوتاه مدت را حافظه فعال نیز می نامند زيرا این حافظه با اطلاعاتی که در ذهن به طور فعال وجود دارند و در حال فعالیت برای انتقال به حافظه دراز مدت هستند سرو کار دارد.

 اطلاعات برای مدت بسیار کوتاهی (حداکثر تا 30 ثانیه) در حافظه کوتاه مدت باقی می مانند و اگر تکرار نشوند فراموش می گردند. بنابراین، در هر لحظه اطلاعات زیادی وارد حافظه کوتاه مدت می شوند و اطلاعات زيادی از آن خارج می گردند. فراموش شدن سریع اطلاعات از حافظه کوتاه مدت بسیار مفید است. بدون این فراموشی ، ذهن با انبوهی از اطلاعات غیر ضروری انباشته می شد.

 ویژگی مهم دیگر حافظه کوتاه مدت گنجایش اندک آن است. پژوهشگران یادگیری گنجایش این حافظه را برای بزرگسالان 2  + 7  ماده اطلاعاتی بر آورده کرده اند. بعضی افراد می توانند در یک زمان 2 + 7 یعنی 9 ماده اطلاعاتی را در حافظه کوتاه مدت خود نگهداری نمایند، در حالی که بعضی دیگر قادر به حفظ تنها 2 – 7 یعنی 5 ماده اطلاعاتی هستند. ما می توانیم یک شماره تلفن 7 رقمی را بعد از نگاه کردن در دفتر تلفن و تا رسیدن به تلفن و گرفتن آن شماره در حافظه نگه داریم، اما اگر قرار باشد دو شماره تلفن 7 رقمی را با هم حفظ کنیم این کار از عهده حافظه ما بر نخواهد آمد، زیرا دو شماره تلفن 7 رقمی برابر است با 14 ماده اطلاعاتی که فراتر از  گنجایش حافظه کوتاه مدت ماست.

 تقطیع

 هر چند که گنجایش حافظه کوتاه مدت به 2  + 7  ماده محدود می شود، با این حال می توان به کمک سازمان دادن مطالب یا تدبیری که تقطیع نام دارد ظرفیت این حافظه را افزایش داد. تقطیع عبارت است از دسته بندی اطلاعات به واحدها یا قطعه های کمتر. یک قطعه شامل گروهی از ماده های اطلاعاتی به هم مرتبط است. برای این منظور، باید از اطلاعات موجود در حافظه دراز مدت استفاده کنیم، یعنی با توجه به آنچه که قبلا آموخته و به حافظه دراز مدت سپرده ایم اطلاعات زیادی را که فراتر از حد گنجایش حافظه کوتاه مدت ما هستند. دسته بندی کنیم و پس از دسته بندی کردن به یاد بسپاریم.