مفهوم ديگری که در سازماندهی و مديريت سازمان اهميت فراوان دارد، اختيار رسمی اسـت که روابط سلسله مراتبی ميان رده های مديريت و مراکز تصميم گيری بر مبنای آن به وجود مـی آيند. در واقع، اختيار رسمی و قدرت ناشی از آن، وسيله ی انجام دادن وظايف و مسئوليتها، برای رسيدن به هدفهای سازمان است. به عقيده ی سايمون:« اختيار يعنی قدرت تصميم گيری برای هدايت فعاليتها و اعمال ديگران».

 تحليل کلاسيک اختيار به وسيله ی ماکس وبر، جامعه شناس آلمانی، صورت گرفته است. از نـظر او، اختيار عبارت است از اطاعت بلاشرط و ارادی افراد از مافوق بر اساس اين باور که مافوق حق دارد اراده خود را بر آنان اعمال کند و عدم اطاعت از آن نارواست. برای توضيح دقيق اين مـفهوم لازم است ابتدا به مفهوم قدرت پی ببريم.

 قدرت و اختيار، هر دو وسيله ی کنترل اجتماعی محسوب می شوند. بنا به تعريف ماکـس وبر، قدرت مثل نيروی خامی است که با اسـتفاده از آن، شخص مـی تواند اراده خود را، عـلی رغم مقاومت، بر ديگران اعمال کند. قدرت جنبه ی تحميلی دارد و اطاعت و قبول آن غير ارادی و توأم با مقاومت است. قدرت با استفاده از تهديد يا کاربرد نيروهای اجتماعی، اقتصادی يا فيزيکی، بـر مقاومت غلبه می کند. پس اعمال قدرت در پرتو برخورداری شخص از منابع فيزيکی،  اجتماعی، شخصی يا روانی صورت می گيرد و اگر اين منابع از حيطه ی دسترسی و استفاده ی شخص خارج شوند، قدرت او بر ديگران نيز، بلافاصله مـتوقف می گردد. در مقابل، وقتی که اختيار اعـمال می شود، اطاعت و اجابت آن، ارادی و داوطلبانه است؛ زيرا فردی که تحت تأثير اعمال اختيار قرار می گيرد، معتقد است که دستورات از شخصی يا مرجعی مشروع قانونی سرچشمه می گيـرد و از اين رو، اطاعت و اجابت آن جايز است.